JAN DE WILDE
Het hoofdstuk van JAN DE WILDE.

Vogelenzang
Jan De Wilde. Aaigem, 27 juli 1998

We musiceren vaak samen. Raspoet vraagt Lamp & Lazerus als vaste begeleiders, ikzelf vraag Kris af en toe mee te spelen én te zingen. Lieve begeleidt me op de goedkope Ibanez-bas (3.000 fr.), ik koop 'n zangversterker van Dynacord (60 watt) met vier microfoons omdat we het beu worden telkens verrast te worden door de meest waanzinnige geluidsversterkers, zelfs één taperecordertje met microfoon is wel eens de geluidsinstallatie. Gevolg is natuurlijk dat ik voor alle voor- en na-programma's "l'ingénieur du son" mag spelen, de meest ondankbare job in de showbizz, samen met die van de wc-madam. De eisen die we aan de light-show stellen zijn nog iets minder hoog, al vond ik het gloeipeertje van 40 watt, dat in Aalst áchter m'n hoofd bengelde, wel het minimum minimorum. Kris laat ons kennismaken met enkele gedichten van W.H. Auden, Nobelprijswinnaar weliswaar, maar ik heb er nog niet over gehoord. Een revelatie! Ik maak meteen 'n adaptatie (vooral wegens onvoldoende vertaaltalent denk ik) van "Victor, a Ballad", bij mij, "Walter, Ballade van een Goudvis", het liedje mag meteen figureren op m'n tweede lp met Kris op akoestische gitaar, Raymond op van alles en nog wat en geproduceerd door Frans Ieven, opname Paul Leponce. Frans zegt tijdens n lunchpauze dat ik 'm soms sterk doe denken aan ene Randy Newman, wat tekst betreft tenminste. Ik heb daar nog nooit over gehoord, en Frans overdrijft wel eens. Kris en Raymond zingen schitterende partijtjes bij "Jan De Grote Griezel" en "Een Vrolijk Lentelied", Raymond kan erg hoog zingen, hij is daarenboven zo'n schitterende multi-instrumentalist: je vraagt 'm: speel bas in de stijl van Charlie McCoy op "John Wesley Harding" van Dylan, en floep! Opgenomen voor je het weet. Kris kende ik al, maar die zoon van Nico Gomez, daar kijken we toch van op.

M'n eerste plaat heb ik opgenomen met de muzikale hulp van Lamp en Lazerus, ik kan me niet herinneren waarom Kris er niet bij was (op reis misschien?), want Luk Marynissen die 'm begeleid heeft op de bongo's bij Kris' beruchte "Klein Klein Kleutertje" speelt voor de eerste keer in z'n leven op 'n heus drumstel. We willen van meet af aan klinken zoals The Band en Dylan en we vragen aan Paul Leponce, samen met Gilbert Steurbaut een van de beste opnametechnici, waarom wij niet even zo stevig klinken. Laconiek somt Paul elk stuk opnamemateriaal op waarover hij beschikt: allemaal hetzelfde als in die beroemde Amerikaanse studios. Hij vertelt er niet bij dat wij, de muzikanten niet over dezelfde instrumenten beschikken als onze beroemde voorbeelden (noch over hun talent).

[TERUG]