2005 - OMTRENT DE PERIODE VAN HET ALBUM WESTENDE SONGS
DE TIJD, STAGE, DE MORGEN, KNACK, GAZET VAN ANTWERPEN, DE STANDAARD, LUC DE VOS, JEAN-MARIE AERTS.

“STAGE - Totaalmagazine voor muzikant en muziekliefhebber”, Dirk Fryns, 31 oktober 2005.

(quotering:) *****
“... Het resultaat is de bijna 37 minuten durende solo-cd “Westende Songs” die dieper snijdt dan Kris de Bruyne ooit gesneden heeft. Het vuilrode bloed is zwanger van levenservaring, (wan)hoop en een scherpe observatiegeest , en wordt door de juiste gitaarkkoorden in goede banen geleid. Producer van dienst is niemand minder dan Jean-Marie Aerts, zowat de enige die het eerste elektrisch geladen debuut van de Bruyne in 1973 niet verketterde.
... In het hoofd van de Bruyne sliepen filosofen, muzikanten en auteurs maandenlang samen om zo een kruisbestuiving af te leveren ...
“Westende Songs” geeft je meermaals een emotionele uppercut, maar je kruipt zonder morren opnieuw recht om daarna weer gevloerd te worden.
... Het is een cd die bij momenten zeer diep in de ziel van de luisteraar snijdt. Opvallend is ook de zeer organische klank . Jean-Marie Aerts geeft je klankgewijs de indruk dat de Bruyne naast je op zijn zetel gitaar zit te spelen”.

JEAN-MARIE AERTS over “WESTENDE SONGS”.

“Ik heb er in alle eerlijkheid niet lang over moeten nadenken. Kris wilde de best klinkende nederlandstalige akoestische cd aller tijden maken, en dan staan mijn zintuigen op scherp. Ik vertelde hem wel dat hij dan de beste nederlandstalige songs aller tijden moest schrijven, en hij was vertrokken. Ik heb me klankgewijs laten inspireren door opnames van John Lee Hooker en Robert Johnson. Een plank aan de voeten als ritme-instrument.
De plaat klinkt meer bluesy dan heel wat bluesplaten.
Alle eer daarvoor aan Kris.
Die op zijn beurt alle eer aan jou zal doorverwijzen.
En zo blijven we bezig. De songs hebben de plaat zo laten klinken. Het is een wisselwerking geweest.
Jullie waren een soort Winnetou en Old Shatterhand.
(Lachend). Maar wie is wie ? Het was inderdaad een zeer mooie ervaring en samenwerking. We waren soulbrothers en het klopt dat ik zijn elektrisch debuut nog verdedigd heb.
Kris had en heeft nog steeds de juiste attitude. De songs die hij me voor deze plaat liet horen bliezen me van mijn sokken. En Kris heeft een heel eigen stijl. Zijn open tunings en flatpickings maken het allemaal heel bijzonder. Het was beslist een eer om dit allemaal te mogen doen”.

LUC DE VOS in een interview in “DE MORGEN”, 30 december 2002.

“Hoe ziet de Belgische Top-Drie van Luc De Vos er uit ?”.
“”Lieve Jacoba” van Kris de Bruyne zou er ongetwijfeld in staan. Een zeer onderschat nummer”.

"DE MORGEN", Koen De Meester, 7 oktober 2005

(quotering:) ****
Kris de Bruyne is een van Vlaanderens grootste liedjesschrijvers. Terwijl de man zich de laatste jaren op platengebied eerder rustig hield ("Buiten de Wet" is al vier jaar oud), mag je nu gerust van een revanche spreken. Het eerste wat aan de nieuwe cd "Westende Songs" opvalt, is de prachtige akoestische klank. Daarvoor is gitaarheld Jean-Marie Aerts verantwoordelijk. Die sound vormt het perfecte contrapunt bij de prachtige liedjes die de Bruyne hier op zijn medemens loslaat. Er zitten er een paar bloedstollende tussen, zoals 'Nieuwjaarsmorgen', maar evengoed songs die bulken van grimmige levenswijsheid als 'De foto van Johnnie & Bob'. De Bruyne krijgt spaarzame rugdekking van Patrick Riguelle, Henri Ylen en Filip Casteels. Als leuk toemaatje krijgen we twee bijdragen van Luc De Vos. Dat ook ouder wordende artiesten nog mokerslagen kunnen uitdelen bewees Dylan al met zijn "Time out of Mind". De Bruyne moet hier voor de grootmeester niet onderdoen.
“DE STANDAARD”, Peter Vantyghem, 23 September 2005.

“Kris de Bruyne zoals u hem nooit hoorde”.
“Als overlever weet Kris de Bruyne rake klappen uit te delen. Zijn nieuwe album 'Westende Songs' bevat aangrijpende songs, en is opvallend goed opgenomen....
Klinkt zo’n aankondiging als een cliché, dan is de resulterende plaat dat wonderwel niet. ‘Westende Songs’ klinkt warm, organisch, recht-in-je-gezicht ....
Daarnaast is Kris de Bruyne natuurlijk ook een van onze betere songtekstschrijvers. En zijn teksten komen in deze akoestische aanpak beter tot hun recht dan in andere gedaantes”.

“DE TIJD”, Dirk Fryns, 28 September 2005.

“Toen Kris de Bruyne in 1973 zijn elektrisch geladen, titeloze debuut op de wereld losliet, schoten zowel de media als het publiek met scherp. Maar één man zag in die LP de eerste echte nederlandstalige rockplaat die een blauwdruk zou vormen voor verdere generaties singer-songwriters : Jean-Marie Aerts. Uitgerekend die nationale gitaarlegende tekende voor de productie van het nieuwe “Westende Songs”, de meest intieme maar inhoudelijk hardste cd uit het oeuvre van De Bruyne. ...
Het resultaat is van een kwetsbare tijdloosheid ... die tijdens de voorgaande negen songs bij momenten diep in de ziel van de luisteraar snijdt. Opvallend is ook de organische klank ... Jean-Marie Aerts geeft klankgewijs de indruk dat De Bruyne naast je in de zetel op zijn gitaar zit te spelen.
“Westende Songs” klinkt alsof De Bruyne een soort roofbouw op zijn ziel pleegde. Woody Guthrie of Bob Dylan hebben een Nederlandstalige bondgenoot die zingt over verlangen, weemoed, hoop, liefde of haat. Diep ingebed in de Amerikaanse of Ierse folktraditie, maar tegelijk appellerend aan het onverbloemde bluesgevoel van een John Lee Hooker”.

“KNACK”, P.V.D., September 2005.

(quotering:) ***
“Met weinig middelen worden tonnen sfeer gecreëerd : geconcipieerd met zicht op zee is dit de blues en americana van aan de Vlaamse kust....
Dat blijkt des te duidelijker door de herneming – mét Luc de Vos – van “Lieve Jacoba” én door de kortverhalen “Strindberg” en “Nieuwjaarsmorgen”, pure staaltjes poëtisch proza ...”.

“GAZET VAN ANTWERPEN”, Stef Vanwoensel, 24 September 2005.

“Westende Songs” is een terugkeer naar de bron en een sterke plaat vol buitengewone liedjesteksten ....
Het is een singersongwriteralbum tussen oerfolk en blues. Een terugkeer naar de bron voor een man die bijna veertig jaar muziek in de benen heeft”.

“DE MORGEN”, Koen De Meester, 19 november 2005.

“Kris de Bruyne is weer helemaal terug met Westende Songs, zijn sterkste plaat van de twee laatste decennia. Een werkstuk dat ontroert, verbluft en in de ziel kerft als Elsschot. ‘Ik entertain niet’, zegt Vlaanderens begaafdste liedjesschrijver, ‘maar ik zit wel in de sector’. ...
Kris de Bruyne was een van de grote figuren in de jaren zeventig en tachtig. Figuren als Raymond Van het Groenewoud, Johan Verminnen, Zjef Vanuytsel, Lieven Coppieters, Wannes Van De Velde, Wim De Craene en Willem Vermandere schreven een liedjesschat bijeen die nog steeds niet geëvenaard is.
Twee songschrijvers staken boven de anderen uit : Jan De Wilde en Kris de Bruyne.De een werd door zijn melancholische humor vergeleken met Randy Newman, terwijl De Bruyne door een stijl tussen blues en folk en zijn geslepen taal vaak met Dylan werd vergeleken”.

“DE STANDAARD”, Valerie Droeven, 21 november 2005.

Over de Radio 1-concerten “Big Bang” in de Vooruit, Gent op 19 november 2005.
“Voor heel wat Radio 1-luisteraars moest het afsluitende concert in de Theaterzaal het hoogtepunt van de avond worden. De dirigent Michel Bisceglia bracht zaterdagavond de meeste muzikanten samen : zijn symfonische orkest Prova Symfonica telde vijftig muzikanten, plus een full electric band, en hij nodigde ook nog vier gasten uit. Gunter Verspecht (Stash), Koen Buyse (Zornik), Kris de Bruyne en een deel van Zita Swoon. ...
Toch was het Kris de Bruyne die de show stal. Songs als ‘Amsterdam’ klonken verbluffend in hun orkestrale kleedje, maar De Bruyne durfde het ook sober aan te pakken door samen met Michel Bisceglia achter de piano te kruipen en zo ‘Wachten op Morgen’ te brengen”.

[TERUG]